HACC'DA NİYÂBET

1525) İbnu Abbâs (r.a.) anlatıyor: “Fadl İbnu Abbâs (r.a.), Resûlullah (s.a.v.)’ın terkisinde idi. Has’ame’den bir kadın birşeyler sormak istiyordu. Fadl, kadına, kadın da Fadl’a bakmaya başladı. Resûlullah (s.a.v.) eliyle Fadl’ın başını öbür istikâmete çevirdi. Kadın: “Ey Allah’ın Resûlü, Allah’ın kullarına yazdığı Hac farizası yaşlı ve ihtiyar babama ulaştı. Ancak o, bineğin üzerinde durabilecek halde bile değil. Ben ona bedel Hac yapabilir miyim?” dedi. Resûlullah (s.a.v.): “Evet!” dedi. Bu hâdise, Veda haccında cereyan etti.” Buhârî, Hacc ı, Cezâu’s-Sayd 23, 24, İsti’zân 2; Müslim, Hacc, 407, 408 (1334, 1335); Muvatta, Hacc 97 (1, 359); Tirmizî, Hacc 85 (928); Ebu Dâvud, Menâsik 26 (1809); Nesâî, Hacc 9, 11, 12 (5, 117, 118)

1526) İbnu Abbâs (r.a.) anlatıyor: “Bir adam Resûlullah’a (s.a.v.) gelerek: “Kızkardeşim Hac etmeye nezretti. Ancak bunu îfa etmeden öldü, (ne yapmak gerekmektedir?)” diye sordu. Resûlullah (s.a.v.): “Üzerinde başka borcu var mıydı, sen bunu ödeyiverdin mi?” buyurdu. Adam: “Evet!” deyince: “Öyleyse Allah’a olan borcunu da ödeyiver. O, (celle şânuhu) borç ödenmeye daha lâyıktır” dedi.” Buhârî, Eymân 30, Cezâu’s-Sayd 22, İtisâm 12; Nesâî, Hacc 7, 8 (5, 116); Müslim, Nezr 1, (1638)

1527) Yine İbnu Abbâs’tan (r.a.) rivayet edildiğine göre: “Resûlullah (s.a.v.), bir adamın: “Şübrüme adına lebbeyk!” dediğini işitir. “Şübrüme de kim?” diye sorar. Adam: “Bir kardeşim veya bir yakınım!” diye cevap verir. Resûlullah (s.a.v.): “Sen kendi hesabına Hac yapmış mısın?” diye sorar. “Hayır!” cevabını alınca: “Öyleyse önce kendi adına Hac yap, sonra Şübrüme adına yaparsın!” der.” Ebu Dâvud, Menâsik 26 (1811); İbnu Mâce, Menâsik 9 (2903)